Å sitja i ein flyttebil åleine
er verda si villaste einsemd,
sjølv om mi røyst syng ABBA reine
kjenner eg at hjerta ikkje er temd.
Eg kjem til eit nytt liv med nye voner.
"Var det ikkje eg..." tenkjer eg ukvem,
"...som ville dette?"- svaret ikkje monner.
Så vidare eg køyrer mot von og takksemd.

Sjølv kan kjennsla likna stormen
som veks ut frå hjulas gang,
ein uklang for ABBAs toner
som herjer hjarta og kring halsen hang
albatrossen av levd liv på meg,
minna som alltid løynde, byggjer seg.