To mektige krefter om meg sloss,
venleik for framtid, ei verd som kjem
og onskapen av angstens durande foss.
Vatnet renn kring meg og gjer alt ukvem.
Men vatnet kan stilnast og liggje i ro,
slik at eg ser bak meg sjølv
i eit spegel for livsens vesen ser eg no:
minna og lengsel blanda med von og god øl.

"Det tek tid," seier eg, når lengselen slo,
"men her er eg glad-" var svaret.
Tårer renn når eg flyttar frå ho:
Ro, ein plass som eg kan, og kjenner så godt
men livet er ikkje slik ein stad kan bia,
så roa og plassen er eg berre via.