Å vera ein stad er svarte prikken,
me er og var samankomen her
og finn ikkje fram til himmelen,
for den nye staden er kvite ark: Der.
Ikkje veit me kor turen tek oss
men plassen er heilag medan me reiser:
foteskritt vert droppar i kvit foss
og droppane blir blekk på papir.

Så enkel er det jo ikkje, på stein er det moss
og mossen veks som idéane på arket.
Ei gråsone kring det solide og boss
som stinkar av uro og mismotet
til guten som ein dag reiste
og fann ein ny stad i gråsone freiste.