Evig forandring og evig glede:
for livsens veg svingar opp.
Vegen andre like før meg køyrde
kan eg ikkje sjå for blinde bakketopp.
Eg må lite på dei foran i kortesjen,
æresfylgja bort frå førre stopp
ber fram mot den nye, lova, staden.
Rusen av å rømme fyllar heile min kropp.

Skuggefylgja på bygdevegen
strek seg over år og årstid
usynleg førar dei meg hen
mot ny gras, ein åker i spiringstid.
Fôr for nye minne og moment
når kortesjen er framme, ein ny gnist tend!